Waarom doen mensen de dingen die ze doen?

Na drie jaar was het dan eindelijk weer zover: Bovenschools Landelijk Overleg Skool: Een bijeenkomst van ICT-ers (al dan niet bovenschools) en directeuren (al dan niet bovenschools) georganiseerd door Skool, waar samen gesproken kan worden over de zaken die er toe doen op ICT gebied in het onderwijs.

Ik kies er bewust niet voor om hier een samenvatting van alle presentaties (zoals onder andere die van Frans Schouwenburg van Kennisnet) te schrijven, maar wil graag delen de zaken die mij van deze dag na een uurtje terug naar huis rijden nog zijn bij gebleven. En, die mij bezig blijven houden. En, die ik herken uit eerdere blog posts, dan wel interne communicatie.


Drijfveren
In zijn samenvatting de door hem geleide tafel sessie rondom de stelling "Over drie jaar heeft iedere leerling zijn eigen tablet" vatte Joost Rijsterborgh (Commercieel Directeur Paradigit Groep) zijn indruk van de middag samen: Skool heeft de opdracht om zich te richten op voor het onderwijs relevante innovatie. Het is dus zaak dat er goed geluisterd wordt naar wat voor het onderwijs relevant is. Dat wat relevant is, zal worden geadopteerd.

In sessies zoals die van vandaag en in een kleiner Innovatie Platform waarin klanten en Skool strategen vertegenwoordigd zijn, zullen we dus moeten gaan bepalen wat het onderwijs als relevant ziet. Maar, hoe bepalen we die relevantie? Wat bepaalt of nieuwe ontwikkelingen zullen worden opgepikt en ingebed in het onderwijs? Hiervoor moeten we ons afvragen waarom mensen de dingen doen die ze doen. Wat zijn de drijfveren om ICT in te zetten binnen het onderwijs door de "gemiddelde" leerkracht?

Waarom doen mensen de dingen die ze doen?
Deze vraag heeft mij de afgelopen dagen bezig gehouden en kwam opnieuw naar boven tijdens de diverse sessies waar ik als toehoorder een indruk probeerde te krijgen van hoe het onderwijsveld aankijkt tegen ICT in het onderwijs en de inbedding daarvan door leerkrachten en leerlingen. Waarom hoeven we bijvoorbeeld leerlingen niet de opdracht te geven om een tablet te gaan gebruiken (ze gebruiken hem uit zichzelf)? En waarom is het daarentegen zo moeilijk om binnen een team van 20 collega's meer dan twee van die collega's aan de gang te krijgen met zo'n apparaat?

Is het zo ingewikkeld? Is men bang het apparaat stuk te maken? Kent men de mogelijkheden wel die een dergelijk apparaat biedt? Of, is de vraag veel simpeler: Ziet men het nut in van de toepassing van een tablet in het onderwijs? Ben je er als ICT-er wel in geslaagd om de toegevoegde waarde ervan over te brengen, zodat die collega's intrinsiek gemotiveerd zijn geraakt om de tablet in te zetten? Of, heeft de gadget geilheid de overhand gehad in de aanschaf van die dingen?

Dat gevoel van nut hebben speelt m.i. een cruciale rol in de snelheid waarmee ICT innovaties worden geaccepteerd en ingebed in het onderwijs. Met andere woorden: Het moet iets toevoegen aan het primaire proces op de scholen! En die toegevoegde waarde wordt bepaald door de visie die je als organisatie uitgewerkt hebt als het gaat over de inzet van ICT binnen je onderwijs.

SCRUM
Interessant genoeg hebben we hier een directe link te pakken naar de wijze waarop Skool Automatisering sinds april haar ontwikkelproces heeft ingericht. Hiervoor is namelijk een begin gemaakt met de implementatie van de SCRUM methodiek. Deze methodiek zorgt ervoor dat de gehele organisatie zich met de juiste focus richt op de zaken die relevant zijn voor de klanten. Uitgangspunt is dat in korte ontwikkelfasen ("sprints") gewerkt wordt aan de ontwikkeling van die zaken die de klanten als relevant ervaren. Het gaat dus om die zaken die ultiem de meeste toegevoegde waarde hebben voor het onderwijs. Precies die zaken dus, waar Joop het in zijn samenvatting over had.

Daarnaast biedt deze methodiek (vanwege de korte ontwikkelfasen) de ruimte om snel te schakelen en daarmee dus snel te kunnen reageren op nieuwe externe ontwikkelingen en veranderende relevantie bij de klanten, dan wel Skool Automatisering zelf.

Relevante innovatie
Als we ons dus focussen op de relevante innovaties, richten we ons dus op de zaken waarvan de leerkrachten de toegevoegde waarde aan hun onderwijs inzien binnen de visie die daarvoor is ontwikkeld. De afgelopen jaren heeft Skool Automatisering techniek de school uit geholpen; nu is het tijd om de leerkrachten die tools in handen te geven die het onderwijs tot haar volle potentieel laat werken.

NB: Deze post geeft mijn persoonlijke visie weer en is niet noodzakelijkerwijs die van Skool Automatisering.

Life's what you make it

After reading +Chris Brogan's Google+ post on Choices I remembered similar thoughts that I used to have at times when things weren't going all that great for me. Phrases like "Life's what you make it." and "Just Do It" (trademarked by Nike) all came back to me.


Choices and strategic planning
Interestingly enough Chris' post also fits the whole strategic planning thing I wrote about two days ago. Strategic planning is also about setting goals, determining the ways to those goals and CHOOSING to stick with one´s plan. It is about choosing to take action and to set small steps towards your goal. The essence is that you make conscious choices. Too often (especially in smaller organizations without too many formal business processes) choices are made subconsciously. No explicit moment at which a choice to stick with or deviate from the plan almost certainly drives you further away from your path. Slowly, almost without you noticing it. All of a sudden you realize that you're out in the boonies and that the path you thought you were on is many many miles away from where you're standing and your original goal is probably even out of sight. You find yourself wondering: "How did that happen? Where did I go wrong?" Let me tell you: It went wrong the moment you subconsciously CHOSE not to make conscious choices anymore. "Just Do It" means more than just diving in head first. It means that you have to set your goals consciously and act on them by make the right choices.


So, how does that apply to your job? Does your company have a Master Plan? If so, do all your co-workers know what the plan is? Are high level goals translated into concrete paths and objectives? Are they SMART (Specific-Measurable-Acceptable-Realistic-Time-bound)? If not, who CHOSE not to do that? If they are, who is keeping track if everyone is walking the same path?


Do you feel powerless, because your company's management has decided they don't need a plan? CHOOSE to do something about it. Life's so much easier when you've set goals for yourself. What is your contribution to The Master Plan? CHOOSE to contribute. Otherwise: Get the heck out!


Life's what you make it
Not just your company's Master Plan is important for your happiness. Even more so is your Personal Master Plan. Do you have one? If so, do you make the right choices to get closer to your goal every day? What choices do you find the hardest to make?


I personally have set a few goals. One of them is to become a better writer (in English) and to be (more) in touch with the world that I live in every day. I must say that Google+ and especially people like +Chris Brogan and +Robert Scoble have inspired me to do so; to actually start writing about things other than my five year old making some witty remark or a funny face. I love being able to write more than 140 characters per update again :-) I could have been watching some mind numbing TV right now, but I CHOSE to get one step closer to my goal of becoming a better and especially more interesting writer. Hopefully +Margie Clayman's post "Let's Talk About Getting That First Reply On Twitter" will help me to improve on the latter even further and will me make being noticed.


Almost an entire year ago I also set another goal for myself: Being able to run 5 km. I did that after racing in a family run in my home town Breda with my wife +Brigitte van Pelt and eight year old daughter. It's been a tough journey with quite some injuries and motivational problems, but from what it looks like now I will be running my first 5 km race at the Singelloop Breda on October 2nd. Who would have thought? Every night I force myself to choose whether to stick with my schema or not. Every night I decided not to stick with the plan, I realized I made it harder to reach my goal in time. Every time I stuck with my plan, I knew I was one step closer to my ultimate goal. Running and training for a race is a great metafore for a lot of things and I have used it multiple times. Even in strategic planning sessions with our management team at Skool Automatisering.


So, what is (one of) your goal(s)? How do you make conscious choices every day to get closer to reaching it?

What's been keeping me busy today?

After more than two years I am returning to this blog. Although Google+ also seems to be a good place to write longer-than-140-character-posts, I prefer to have a place that people can find easily, even without having to add me to their Google+ circles. So, here goes.

What's been keeping me busy today? Of course there was work. As Technical Manager @ Skool Automatisering, I get involved in all not-so-standard or how-the-f-did-we-f-this-up technical issues and am expected to SOLVE them. My team is The Endpoint. We solve it, or it doesn't get solved at all. No pressure. Luckily the team consists of a bunch of the best-of-the-best engineers and developers; so far we seem to manage. Although it generally takes longer than the business side of things would like to see. Oh bugger.

Today also was the day to get more acquainted with strategic corporate planning. As a member of the Strategic Planning Xchange group on LinkedIn, I came across Frontier Strategy Group Chris Moore's three part blog post, that describes the challenges of the strategic planning process by answering three critical questions:

• Is the planning process too reliant on faulty assumptions or incomplete data?
• Does your planning process fail to take into account the rapidly changing external market and macro environment?
• Are mid- and lower-level managers placing enough priority on strategic planning, and am I doing enough to improve their planning capabilities?

More and more it becomes clear to me, that strategic planning makes up for an interesting journey. Especially at a company like Skool Automatisering. I am in for interesting journeys. I need to get out of my technical comfort zone. Heck, I might even end up getting my MBA! 

In the mean time. I am going to see where most traffic to this blog will be coming from. Is it Twitter, Facebook or Google+? I am loving Google+ with first of all it's ease of use and secondly the content that is being generated and shared by +Vic Gundrota, +Robert Scoble and the likes. Just loving it! 

Lately I have been using Twitter only to read the silly <140 character status updates from friends and co-workers. Although Facebook is adding new features more quickly than Google+ seems to able to keep up with, I still can't get used to the cluttery UI that seems to have to come with those changes. Sorry Facebook.

So now you know. This is what has been keeping me busy today. Tomorrow, there will be more. Software and Packaging Engineer recruitment and more hardware SkoolControl certification issues. I'm sure. 

But, we'll prevail! The glass is always at least half way full.